Door Reindert Hendirik Visser.

Beste opa Visser,

Om uw geheugen even een beetje op te frissen, ik ben de zoon van uiw tweede zon Hen(drik).

Tja, en toen kreeg ik dus het verzoek om,middels deze brief, mijn persoonlijke herinneringen aan u op papier te zetten, Op dit moment heb ik nog geen idee wat hierna door mij zal worden opgeschreven, ik weet alleen wel dat het niet gemakkelijk zal zijn . Gaat u maar na; U bent overleden in september 1958 en ik was pas 11 jaar.

Zoals u waarschijnlijk nog wel weet woonden wij in Amsterdam en eens per jaar, meestal in de zomer, gingen we een dagje naar Harlingen. Tegenwoordig is dat met de auto een fluitje van een cent, maar vroeger was dat een hele onderneming met het openbaar vervoer.

Eerst met de tram in Amsterdm nar het Centraal Station, daarna met de trein naar Alkmaar en vervolgens met de Naco-bus naar Hotel Zomerdijk in Den Over. Daar werd (meestal) overgestapt in de bus die ons naar harlingen bracht.

Van de Afsluitdijk in die tijd is me tot op de dag van vandaag bijgebleven dat het een enkelbaansweg was met een betonverharding. Om de circa 30 meter zat er een duidelijk hoorbare en vooral voelbare dwarsvoeg. Ik heb heel veel mensen in korte tijd in slaap zien zakken door dat eentonige ritme. Met een reistijd van 3 uur heen en 3 uur terug waren we het grootste deel van de dag dus alleen maar onderweg.

Aangekomen in Harlingen gingen we dan naar de Bosboom Toussaaintstraat. U woonde met oma in een, tenminste in mijn herinnering, piepklein wonninkje me ( en dat vond ik heel bijzonder) een divan in de kamer en het "tonnen toilet"in de tuin; er was bij u nog geen riolering in die tijd.

Ik heb een paar foto's teruggevonden waarop u staat afgebeeld en zo had ik u ook nog op mijn netvlies staan; eenm oude man, altijd in een zwart pak (met vest) gekleed .Tegen die zwarte achtergrond stak dan scherp de horlogeketting af. Dat'oude man'klinkt misschien heel oneerbiedig maar is natuurlijk niet zo gek gezien door de ogen van een jongetje van destijds 10 jaar voor wie iemand van 30 jaar al oud was, laat staan zijn opa van 75! Ik heb trouwens suf gepiekerd of u nu wel of niet een begroeining had op de bovenlip; ik dacht zelf van wel maar helemaal zeker ben ik er niet meer van. Een van mijn zonden is dat ik,nog steeds rook en ik heb geprobeerd naar voren te halen of u dat ook de3ed, In een van die grijze hersencellen van mij ligt opgeslagen dat u, wat overigens in die tijd heel gewoon was, pruimde. Ik durf daar echter geen enkel lichaamdeel voor in het vuur te steken, maar daar kom ik nog wel achter.

Een van de schaarste dingen waar ik vaag nog een herinnering aan heb is een gebeurtenis in hotel Zeezicht in Harlingen. Ik weer niet meer in welk jaar het was maar ik vermoed dat het de viering was van het 50-jarig huwelijk feest van oma en uzelf. De hele -of in ieder geval een groot deel van de-  familie was aanwezig voor waarschijnelijk een receptie en een maaltijd. Uteraard moest er ook een familiefoto worden gemaakt, maar net op het moment dat er werd afgedrukt liep ik achter de groep langs op zoek naar een betere plaats. Ik vond het op dat moment niet zo heel erg dat ik er niet opstond, maar jaren later besef je pas dat zo'n foto toch iets bijzonders is; een tijdsbeeld van de 'Godfather and -mother'met nazaten.

Voorzover mij bekend bent u uw hele leven als zeeloods in de riehoek Terschelling - Vlieland - Harlingen werkzaam geweest. Daar zijn moeilijke jaren bij geweest, ik denk hierbij aan de  oorlogsjaren `40 -`45. Pas vorig jaar (2002) heb ik hel kort vernomen wat uw persoonlijke houding in en na deze periode ten opzichte van de bezetter en anderen(!) is geweest. KLASSE!!! 

En eigenlijk houden hier mijn persoonlijke herinneringen aan u op. Omdat de vraag kwam om dit op te schrijven werd ik gedwongen om eerst goed ijn mijn geheugen te graven en eerlijk gezegd: datr was best leuk! Opa, bedankt voor deze terugblik. Uw Kleinzoon

                                                                           Rein Visser